Te vaak worden mensen begraven zonder dat er iemand is die hun verhaal kan vertellen. Daklozen, verslaafden, mensen met psychische problemen of ongedocumenteerden die hun sociale netwerk zijn kwijtgeraakt. Hun leven eindigt in stilte, zonder erkenning, zonder herinnering. Dat raakte Zwanine Siedenburg, geestelijk verzorger en oprichter van Walk of Life, diep. Samen met Arre Zuurmond besloot ze in 2022 dat dit moest veranderen.

Sindsdien verzamelt de stichting levensverhalen van mensen zonder netwerk. Vrijwilligers interviewen hen en leggen hun ervaringen vast, inclusief de lessen die ze hebben geleerd en wat hen dierbaar was. Dit ‘sociale testament’ wordt bewaard in een database, zodat hun verhaal niet verloren gaat. Ook wordt het gedeeld met begrafenisondernemers en geestelijk verzorgers, zodat een uitvaart recht kan doen aan het geleefde leven van de overledene.

De impact van Walk of Life is inmiddels groot. De stichting is actief in Amsterdam, Apeldoorn, Haarlem, Rotterdam en Utrecht en heeft al tientallen verhalen opgetekend. Het doel is om jaarlijks honderd levensverhalen vast te leggen en uiteindelijk uit te groeien tot een landelijk netwerk. Want dit probleem speelt niet alleen in de Randstad, maar overal.

De foto-expositie in Amsterdam, met indringende portretten van fotograaf Eva Meylink, laat zien waarom dit project zo belangrijk is. Elk gezicht vertelt een verhaal. Elk verhaal maakt iemand zichtbaar die anders vergeten zou worden.

Richard met zijn dochter Iris (via: portfolio Eva Meylink)

Ik hoop dat Walk of Life haar doel zal halen en nog veel meer levensverhalen kan optekenen. Dit initiatief verdient navolging. Wie pakt dit op in Arnhem?