Afgelopen week ben ik begonnen aan Dark Matter, een Amerikaanse sci-fi-dramaserie uit 2024, gebaseerd op de gelijknamige roman van Blake Crouch. Ik weet het, ik ben wat laat, maar ik heb sinds kort pas een tijdelijk abonnement op Apple TV. De recensies die ik las waren wisselend: spannend, intrigerend, maar volgens sommigen ook traag en somber. En ja, vooral de eerste afleveringen hadden best in één aflevering gepast, maar inmiddels ben ik helemaal gegrepen door deze mind-blowing serie.
Dark Matter volgt Jason Dessen, een natuurkundige die na een ontvoering wakker wordt in een alternatieve versie van zijn eigen leven. Gaandeweg ontdekt hij dat zijn werkelijkheid niet uniek is, maar één van de vele mogelijke uitkomsten van keuzes die hij ooit heeft gemaakt. De serie is daarbij geinspireerd op ideeën uit de kwantumfysica, met name de gedachte dat meerdere uitkomsten van een gebeurtenis naast elkaar kunnen bestaan. Denk aan Schrödingers beroemde gedachte-experiment, waarin een kat tegelijk dood en levend is zolang er niet wordt waargenomen.
Die concepten uit de kwantumfysica worden in de serie vooral als metafoor gebruikt. Levenskeuzes verschijnen als een veld van mogelijkheden, waarin pas door ervaring en waarneming één werkelijkheid emotionele betekenis krijgt. Bewustzijn is daarbij een manier om vragen over identiteit en richting te verkennen.
Het is een prachtige serie die uitnodigt om na te denken over het leven dat we zelf leiden en de alternatieven die theoretisch mogelijk waren. Voor mij roept Dark Matter in ieder geval vragen op over de keuzes die ik in het verleden heb gemaakt en over de spanningen tussen spijt en verlangen die daarbij horen.
