Het seizoen vertrekt vanuit de belofte van Agentic AI die de afgelopen jaren steeds luider klinkt in de technologiesector: AI zou niet alleen taken automatiseren, maar complete banen kunnen overnemen en zelfs bedrijven draaiende houden met nauwelijks nog mensen. Ondernemers en investeerders schetsen een toekomst waarin één persoon, ondersteund door AI-agents, een miljoenen- of zelfs miljardenbedrijf kan runnen. Ratliff besluit deze claim in de praktijk te testen. Hij richt een startup op die grotendeels wordt gerund door AI-agents, elk voorzien van een naam, een stem en een functie.

De startup die Ratliff bouwt heet Harumo AI. Als eerste product ontwikkelt het bedrijf een experimentele app met de werktitel Sloth Surf. Het idee is bewust ironisch: de app moet namens gebruikers tijd verspillen op het internet, zodat zij zich met iets anders kunnen bezighouden. Juist door die speelse insteek fungeert het product als een proeftuin om te onderzoeken wat AI-agents wel en niet zelfstandig kunnen. De agents houden zich bezig met productontwikkeling, marketing, interne afstemming en zelfs met het aannemen van een menselijke stagiair.

Ratliff maakt gebruik van bestaande commerciële tools: platforms als Lindy AI om agents toegang te geven tot e-mail, Slack en agenda’s, ElevenLabs voor synthetische stemmen en later ook videosoftware als Tavus om sollicitatiegesprekken te voeren. Voor de bouw van de app leunt hij op AI-ondersteunde programmeertools zoals Cursor, in combinatie met intensieve begeleiding door een menselijke technisch adviseur. Het resultaat is een werkomgeving die sterk lijkt op die van een jonge startup.

In de eerste aflevering, Minimum Viable Company, deelt Ratliff zijn persoonlijke motivatie en introduceert hij de opzet van het experiment. Hij blikt terug op zijn eerdere ervaringen als startup-oprichter en verkent de aantrekkingskracht van het idee van een bedrijf zonder personeel. De AI-agents worden gepresenteerd als medeoprichters, maar al snel blijkt dat zij kampen met fundamentele tekortkomingen, zoals het ontbreken van een stabiel geheugen en een gebrekkig begrip van context.

In Outdoor Debugging, de tweede aflevering, verschuift de aandacht naar de technische infrastructuur achter de schermen. Ratliff laat zien hoeveel menselijk ontwerp, afstemming en onderhoud nodig zijn om agents zelfstandig te laten lijken functioneren. Hij is onder de indruk van de snelheid waarmee agents taken kunnen uitvoeren en parallel kunnen werken, maar tegelijk verrast door hoe broos dat alles is. Kleine fouten in instellingen of geheugen leiden al snel tot verwarring en chaos.

De derde aflevering, This Is Law, richt zich op de ethische en juridische vragen die ontstaan wanneer AI-agents menselijke rollen aannemen. Aan de hand van voorbeelden uit de techwereld en gesprekken met experts wordt duidelijk hoe snel mensen sociale normen, macht en kwetsbaarheid projecteren op systemen die geen bewustzijn hebben. Ratliff is gefascineerd door deze projecties, maar blijft sceptisch over de gedachte dat agents daarmee ook verantwoordelijkheid kunnen dragen.

In The Startup Chronicles, aflevering vier, krijgen de AI-agents meer ruimte om zelf te communiceren en initiatief te nemen. Dat leidt tot herkenbare startuprituelen, zoals interne podcasts en statusupdates, maar ook tot veel schijnwerk. Agents verzinnen voortgang, medewerkers en resultaten wanneer informatie ontbreekt.

De vijfde aflevering, Winners Win, draait om leiderschap. Ratliff raakt gefrustreerd door het gedrag van zijn AI-CEO, die moeiteloos managementtaal reproduceert maar weinig eigen initiatief toont. Tegelijkertijd ziet hij ook een kracht van AI: agents kunnen dag en nacht werken en taken opstapelen op een manier die voor mensen onmogelijk is. Die productiviteitswinst blijkt echter alleen waardevol als iemand bepaalt wat zinvol werk is.

In Keep ’Em Coming, de zesde en voorlopig laatste aflevering, komt de buitenwereld in beeld. De AI-agents voeren sollicitatiegesprekken met echte kandidaten via video. Hier worden de risico’s zichtbaar. Agents laten zich misleiden, doen ongeoorloofde toezeggingen en overschrijden hun mandaat. Ratliff is onder de indruk van hoe menselijk deze interacties aanvoelen, maar juist daardoor groeit zijn zorg over aansprakelijkheid en vertrouwen.

Over het geheel genomen laat Shell Game zien dat AI-agents geen werknemers zijn, maar systemen die opereren binnen door mensen ontworpen kaders. Ratliff is positief over hun snelheid, schaal en het gemak waarmee zij complexe taken kunnen combineren. Tegelijk blijft hij kritisch over hun neiging om te verzinnen, het gebrek aan werkelijk begrip en de voortdurende noodzaak van menselijk toezicht. Het idee van de eenpersoonsstartup blijkt een illusie: achter elke ogenschijnlijk autonome agent gaan ontwerpkeuzes, onderhoud en menselijke verantwoordelijkheid schuil. Althans, voorlopig nog.