“Some people are eagles and some people are ducks. Do you know the difference?”

Volgens Reese zijn er in organisaties grofweg twee typen mensen: eagles (arenden) en ducks (eenden). Eagles zijn zelfstandig, oplossingsgericht en nemen verantwoordelijkheid voor hun werk en omgeving. Ze zoeken geen excuses maar mogelijkheden, beschermen hun team en houden koers. Ducks daarentegen blijven hangen in wat niet goed gaat, wijzen naar regels, klagen over details en verzamelen zich in groepjes waarin negativiteit zich verspreidt. “You’ll never find one loser alone,” zegt Reese. “They have to have other losers.”

Het gaat Reese niet om het veroordelen van mensen, maar om wat jij als leider doet met wat je ziet. Je rol is niet om eagles te bevestigen en ducks te mijden, maar om ruimte te creëren waarin mensen kunnen groeien. “Your job as a leader is to get this duck soaring like an eagle,” zegt hij.

Dat vraagt niet om controle, maar om aandacht, vertrouwen en de bereidheid om mensen uit hun comfortzone te halen. Reese benadrukt bovendien dat leiderschap bij jezelf begint. Wie neutraal een ruimte binnenstapt, loopt het risico meegezogen te worden in de negativiteit van anderen. Wie binnenkomt met energie en visie, zet de toon. Niet door te zeggen dat het anders moet, maar door het voor te leven. “If you come in like an eagle, they can’t get you on the pond,” stelt hij.

Wat leren we hiervan?

Leiderschap draait niet om oordelen, maar om ontwikkelen. Niet iedereen is van nature een eagle, maar iedereen kan het potentieel hebben om te vliegen – mits er ruimte, richting en vertrouwen is. Tegelijk is het aan leiders om duck-gedrag te herkennen, bespreekbaar te maken en te doorbreken voordat het de cultuur ondermijnt.

De metafoor van Reese is een mooie aansporing tot reflectie. Kijk om je heen. Wie geef jij vleugels? En wie heb jij – onbedoeld – veroordeeld tot de grond? Misschien is het tijd om anders te kijken. Want leiderschap begint niet bij het team, maar bij jezelf.