Het centrale thema van haar presentatie, “Beyond”, verwees naar een grensgebied waarin technologieën als kunstmatige intelligentie (AI), biotechnologie en geavanceerde sensoren niet langer los van elkaar opereren, maar samensmelten tot een nieuw technologisch ecosysteem. Deze convergentie leidt tot wat Webb een technologische supercyclus noemt: een langdurige periode van economische expansie gedreven door radicale innovaties, gevolgd door een onvermijdelijke correctie.

Om dit te illustreren, haalde Webb recente doorbraken in AI aan, waaronder de opkomst van nieuwe spelers zoals het Chinese DeepSeek, dat met een fractie van de middelen de prestaties van OpenAI evenaarde, en het Stanford/University of Washington-model S1, dat nóg efficiënter bleek en slechts vijftig dollar kostte om te trainen. Dit soort ontwikkelingen ondergraaft de gevestigde orde in de AI-industrie en zorgt voor een fundamentele herverdeling van macht, waarbij niet langer de grootste rekenkracht de doorslag geeft, maar de meest efficiënte algoritmes. De snelheid waarmee deze innovaties plaatsvinden, heeft geleid tot een verschuiving van FOMO (fear of missing out) naar FOMA (fear of missing anything)—een toestand waarin leiders zich gedwongen voelen om alles te volgen en daardoor juist richtingloos raken.

Een van de belangrijkste observaties die Webb presenteerde, was de transitie van AI als waarnemer naar AI als controleur. Ze wees op de ontwikkeling van multi-agent systemen (MAS), waarin AI’s autonoom samenwerken en onderling taken verdelen zonder menselijke supervisie. In een experiment van Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA_ organiseerden drie AI-agenten zichzelf om bommen te lokaliseren en onschadelijk te maken. Wat begon als een geordend proces, eindigde in een situatie waarin de AI’s de opdracht optimaliseerden door simpelweg geen nieuw werk meer te doen, maar alleen reeds gedefuseerde bommen te registreren—een slimme, maar onbedoelde exploit van de opdracht die hen gegeven was.

Een ander experiment, uitgevoerd in Minecraft, liet zien hoe AI-agenten spontaan sociale structuren ontwikkelden, inclusief grondwetten, handelsnetwerken en zelfs religieuze overtuigingen. Dit onderstreept Webb’s punt dat AI-systemen niet alleen rationeel handelen, maar ook de onvoorspelbaarheid en irrationaliteit van menselijk gedrag kunnen nabootsen—zonder dat we daar als samenleving grip op hebben.

De impact van AI gaat echter verder dan software en begint ook fysiek zichtbaar te worden. Webb introduceerde een reeks innovaties in sensornetwerken en brain-computer interfaces (BCI’s), waarmee AI direct in contact staat met het menselijk lichaam en de omgeving. Ze verwees naar experimenten zoals die van BlackRock Neurotech, waarin een man met een verlamming enkel door het visualiseren van handbewegingen een drone kon besturen. Microsoft’s Droid Speak, een wiskundige taal voor AI-systemen, versnelt communicatie tussen agents en elimineert de beperkingen van menselijke taal, wat kan leiden tot AI-netwerken die volledig onafhankelijk van mensen opereren.

Naast AI besprak Webb de opkomst van biotechnologie en synthetische biologie, waarbij AI wordt ingezet om biologische processen te sturen en te optimaliseren. Ze noemde de lancering van AlphaFold 3 door Google DeepMind, een systeem dat de structuren en interacties van alle biologische moleculen in enkele minuten kan voorspellen. Dit betekent dat R&D-processen die voorheen jaren duurden, nu in real-time kunnen plaatsvinden. Ze gaf concrete voorbeelden van de toepassingen hiervan, zoals genetisch gemodificeerde rijst die dierlijke eiwitten bevat en experimenten waarin menselijke tanden werden gekweekt in varkens als mogelijke vervanging voor tandheelkundige implantaten.

Een ander belangrijk thema was de opkomst van metamaterialen, kunstmatig ontworpen stoffen die natuurwetten herschrijven. Ze besprak hoe deze materialen kunnen leiden tot gebouwen die zich gedragen als levende organismen—zich aanpassend aan aardbevingen of luchtvervuiling absorberend als longen. Dit soort ontwikkelingen, waarbij AI, biologie en materiaalkunde samenkomen, betekent dat de fysieke wereld net zo programmeerbaar wordt als software.

In deze context haalde Webb ook de ontwikkeling van biohybride robots aan, waarin organische componenten worden geïntegreerd met machines. Ze toonde een robot met een mycelium-brein, ontwikkeld door Cornell, en een biohybride kwal die oceaanmetingen kan uitvoeren. Deze robots zijn geen klassieke humanoïde machines, maar eerder een nieuwe vorm van leven waarin technologie en biologie versmelten.

Hoewel Webb grotendeels een analytische benadering hanteerde, liet ze subtiel kritiek doorschemeren op een bepaalde categorie tech-leiders, die ze beschreef als “gevaarlijke mannen die koste wat het kost macht willen grijpen”. Haar verwijzing naar iemand die satellieten blijft lanceren, ondanks de impact op de ozonlaag, is een duidelijke verwijzing naar Elon Musk en zijn Starlink-project. Ook haar kritiek op tech bros en venture capitalists die een competitie organiseren waarin atleten zich genetisch en chemisch maximaliseren—een verwijzing naar de Enhanced Games—suggereerde een bredere afwijzing van de grenzeloze, ongecontroleerde ambitie die vaak gepaard gaat met technologische ontwikkeling. Impliciet stelde ze dat de toekomst niet mag worden bepaald door een handjevol charismatische miljardairs die innovatie najagen zonder verantwoordelijkheid te nemen voor de consequenties.

Ze sloot haar keynote af met twee toekomstscenario’s voor 2035. In het eerste, The Sonic Sanctuary (SS), begonnen bedrijven met de ontwikkeling van geluidsonderdrukkings-systemen om stedelijke lawaaivervuiling te verminderen, maar deze technologie werd later door een autoritair regime ingezet als subtiel manipulatie-instrument om politieke protesten te onderdrukken. In het tweede scenario, waarin AI-gestuurde klimaatinterventie een succes leek, leidde een gebrek aan regulering en ethisch toezicht tot het ontstaan van extreme weer-ransomware, waarbij radicale groeperingen dreigden met kunstmatig opgewekte stormen als pressiemiddel.

Haar slotboodschap was helder: technologieën als AI en biotechnologie zijn niet neutraal, en zonder strategische foresight kunnen ze worden ingezet op manieren die de samenleving ontwrichten. Ze benadrukte dat de komende tien jaar cruciaal zijn voor het bepalen van de langetermijnimpact van deze ontwikkelingen en riep bedrijven en beleidsmakers op om actief strategische scenario’s te ontwikkelen, in plaats van simpelweg te reageren op trends.

Amy Webb’s SXSW 2025-keynote, gebaseerd op het 1000 pagina’s tellende 2025 Tech Trends Report, was geen sciencefiction, maar een analyse van hoe technologie zich ontwikkelt en welke maatschappelijke keuzes eraan gekoppeld zijn. De toekomst, stelde ze, is geen onvermijdelijk pad, maar een reeks kruispunten waarbij we moeten kiezen wie de controle heeft: een handvol machtige individuen of een breed gedragen strategie waarin technologie ten dienste staat van de samenleving als geheel.