Michael Kiwanuka is een Britse singer-songwriter met Oegandese roots. Geboren in Londen in 1987, groeide hij op in een muzikale omgeving. Hij begon als sessiegitarist en brak in 2012 door met zijn debuutalbum Home Again, dat meteen genomineerd werd voor de Mercury Prize. Zijn echte doorbraak kwam met Love & Hate (2016), een album vol gelaagde en indringende nummers. Vooral het titelnummer en Cold Little Heart—bekend van de HBO-serie Big Little Lies—brachten hem bij een breed publiek. In 2019 volgde zijn meesterwerk Kiwanuka, waarmee hij uiteindelijk de Mercury Prize won. En nu, met zijn nieuwste album Small Changes, laat hij opnieuw zien dat hij een van de meest boeiende artiesten van deze tijd is.

Vanaf het moment dat hij het podium betrad, was duidelijk dat Kiwanuka geen extravagante showman is. Geen grootse gebaren of drukke interactie met het publiek, maar een rust en charisma die de zaal meteen in hun greep hielden. De sfeer voelde bijna ceremonieel: een intieme setting, warme lichttonen en subtiele visuals op de achtergrond. Hij opende met The Rest of Me, een dromerig, introspectief nummer van zijn nieuwe album, waarin zijn stem meteen binnenkwam. Daarna schakelde hij moeiteloos over naar You Ain’t the Problem, dat de energie in de zaal opdreef en mensen aan het bewegen kreeg.

Het meest indrukwekkende moment van de avond was zonder twijfel Black Man in a White World. Dit nummer, waarin Kiwanuka reflecteert op zijn positie in de muziekindustrie en de maatschappij, kreeg live een extra laag intensiteit. De band voerde het tempo op, de ritmes waren rauwer, de energie geladen. In een wereld die steeds verder polariseert, klonk dit als een muzikale aanklacht—een krachtige herinnering aan de strijd en hoop die in zijn muziek verweven zitten.

Naast zijn bekende nummers speelde Kiwanuka veel van Small Changes, en opvallend genoeg klonken de nieuwe songs live net zo sterk als op de plaat. One and Only was een emotioneel hoogtepunt, terwijl Lowdown (Part I & II) juist een bijna psychedelische sfeer creëerde, met uitgesponnen gitaarpartijen die deden denken aan Pink Floyd. Zijn vaste gitarist Michael Jablonka speelde hierin een sleutelrol met een stijl die moeiteloos soulvolle subtiliteit combineert met ruige rockinvloeden.

Bij het slotnummer Love & Hate was de zaal in trance. Kiwanuka en zijn tienkoppige band brachten het nummer naar een bijna spirituele hoogte, waarbij het publiek volledig meeging in de opbouw en climax. En toen het concert voorbij was, hing er iets in de lucht: een collectieve ervaring, een gedeeld moment van reflectie en verbondenheid.

Wat Kiwanuka zo bijzonder maakt, is zijn vermogen om met muziek iets te creëren dat groter is dan gewoon een concert. Zijn nummers zijn persoonlijk, maar tegelijkertijd universeel. Ze gaan over twijfel, identiteit, liefde en strijd, zonder in clichés te vervallen. In een tijd waarin de wereld schreeuwt, biedt Kiwanuka een tegenstem. Zijn muziek is anti-hysterie, anti-polarisatie, bijna anti-Trumpiaans in zijn kalme, doordachte manier van verhalen vertellen. En juist daarom is hij nu misschien wel relevanter dan ooit.

Gisteravond in Brussel bewees Kiwanuka opnieuw de kracht van zijn muziek. Geen spektakel, geen opsmuk, maar een diepe, meeslepende ervaring die je even uit de chaos tilde. En dat is misschien wel het mooiste wat muziek kan doen.

Voor deze blog liet ik me inspireren door recensies in Dansende Beren, OOR en de Volkskrant. Hopelijk wordt er van deze tour ook een live-album uitgebracht, want Kiwanuka’s muziek verdient het om vastgelegd te worden in deze meeslepende setting. Wil je een indruk krijgen van de sfeer van gisteravond? Ik heb een video gemaakt van de laatste toegift (zie ook hierboven) of luister naar het album Out Loud (2018). Ook al bevat het geen nieuwe nummers, het is zeker de moeite waard om op te zetten en je even uit de chaos te laten tillen.